Om elf uur gaat de straatverlichting uit. Dan zie je de sterren.
Gisteravond, toen ik naar bed wilde gaan, hing er een schilderijtje op de plek waar normaal mijn raam is. Een schilderijtje van de Grote Beer. Ik ben naar buiten gelopen en heb misschien wel een halfuur naar boven gekeken.
Ik had nog nooit de Melkweg gezien. Hij is inderdaad melkig.
In Nederland is overal licht, ook 's nachts, en zeker in de stad. Hier is het na elf uur pikdonker. En wat je dan ziet is adembenemend. Nu snap ik wat ze bedoelen met lichtvervuiling.
Als ik een driewijze was, zou ik niet weten welke ster ik moest volgen; ze zijn allemaal zo helder.
Posts tonen met het label plaatsen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label plaatsen. Alle posts tonen
woensdag 24 december 2008
zondag 14 december 2008
Afstand
Ken je dat, als je ergens heel intensief mee bezig bent, dat je er niet meer objectief over kunt redeneren? Je zit er te dicht op, en moet afstand nemen om het geheel te kunnen overzien. Het nemen van die afstand kan best lastig zijn. Soms heb je iemand anders nodig om je ertoe te dwingen.
Hein vroeg me vorige week wat ik zo leuk vind aan Frankrijk. Het is een goede vraag, waar ik gek genoeg geen goed antwoord op heb. Het zit in me, maar waarom het in me zit, weet ik niet. Ik zit ook in me, dus ik zit er heel dicht bovenop. Ik zou een stap terug moeten nemen van mezelf om het goed te kunnen zien.
Ten eerste wil ik zeggen dat ik in Frankrijk woon. Niet in Parijs. Frankrijk en Parijs zijn twee verschillende landen, en eenieder die zijn mening over Frankrijk baseert op uitsluitend Parijs of uit Parijs afkomstige mensen, nodig ik uit om een keer echt naar Frankrijk te gaan. En ook niet naar zo'n toeristenhol in de Alpen of de Dordogne; die tellen gewoon als Nederland.
Ik kan niet zeggen dat het de mensen zijn die in Frankrijk op de een of andere manier beter of anders zijn dan in Nederland, want dat zijn ze niet. Christophe is gewoon een eikel. Goed, ze zijn hier inderdaad een stukje chauvinistischer dan in Nederland, maar Nederlanders lijden aan hun eigen nationale waanbeelden die Nederlandse Nederlanders in Nederland niet zien omdat ze eerst een stapje uit Nederland moeten nemen.
Wat trekt mij dan wel?
Het landschap is mooi. Frankrijk heeft alles: bergen, zee, stad, horizon. Nederland heeft eigenlijk alleen maar zee en stad.
De taal vind ik prachtig: heel vloeiend, in tegenstelling tot bijvoorbeeld het Duitse staccato, en muzikaal, maar zachter dan het Italiaans. Het heeft complexe uitspraakregels die mijn informaticahart aanspreken, maar zonder Engelse willekeur.
De muzikaliteit van de taal maakt haar natuurlijk uitermate geschikt voor Franstalige poëzie en muziek. Vooral van dat laatste ben ik een groot liefhebber. De Franse muziek in het bijzonder, en de Franse cultuur in het algemeen, trekken aan mij.
Ik zal, tijdens de loop van dit blog, proberen stapjes terug te nemen van mezelf (zonder buiten mezelf te treden), en het jullie laten weten als ik daarbij iets interessants ontdek.
Hein vroeg me vorige week wat ik zo leuk vind aan Frankrijk. Het is een goede vraag, waar ik gek genoeg geen goed antwoord op heb. Het zit in me, maar waarom het in me zit, weet ik niet. Ik zit ook in me, dus ik zit er heel dicht bovenop. Ik zou een stap terug moeten nemen van mezelf om het goed te kunnen zien.
Ten eerste wil ik zeggen dat ik in Frankrijk woon. Niet in Parijs. Frankrijk en Parijs zijn twee verschillende landen, en eenieder die zijn mening over Frankrijk baseert op uitsluitend Parijs of uit Parijs afkomstige mensen, nodig ik uit om een keer echt naar Frankrijk te gaan. En ook niet naar zo'n toeristenhol in de Alpen of de Dordogne; die tellen gewoon als Nederland.
Ik kan niet zeggen dat het de mensen zijn die in Frankrijk op de een of andere manier beter of anders zijn dan in Nederland, want dat zijn ze niet. Christophe is gewoon een eikel. Goed, ze zijn hier inderdaad een stukje chauvinistischer dan in Nederland, maar Nederlanders lijden aan hun eigen nationale waanbeelden die Nederlandse Nederlanders in Nederland niet zien omdat ze eerst een stapje uit Nederland moeten nemen.
Wat trekt mij dan wel?
Het landschap is mooi. Frankrijk heeft alles: bergen, zee, stad, horizon. Nederland heeft eigenlijk alleen maar zee en stad.
De taal vind ik prachtig: heel vloeiend, in tegenstelling tot bijvoorbeeld het Duitse staccato, en muzikaal, maar zachter dan het Italiaans. Het heeft complexe uitspraakregels die mijn informaticahart aanspreken, maar zonder Engelse willekeur.
De muzikaliteit van de taal maakt haar natuurlijk uitermate geschikt voor Franstalige poëzie en muziek. Vooral van dat laatste ben ik een groot liefhebber. De Franse muziek in het bijzonder, en de Franse cultuur in het algemeen, trekken aan mij.
Ik zal, tijdens de loop van dit blog, proberen stapjes terug te nemen van mezelf (zonder buiten mezelf te treden), en het jullie laten weten als ik daarbij iets interessants ontdek.
woensdag 12 november 2008
Incident
Weet je nog, het Incident, met hoofdletter, waar Christophe laatst niets over wilde zeggen? Ik weet nu waar hij het over had. Ik ben verbaasd dat ik er niet eerder achter kwam; het is een tamelijk bizar verhaal.
In een zijstraat van het kerkplein, voorbij het verkeersbord "30 - rappel" (ik begin opeens op dit soort verkeersdetails te letten: beroepsdeformatie), is de straat deels afgezet. Er is namelijk een overval aan de gang in het postkantoortje schuine streep bank.
Al vier maanden.
Op het gemeentehuis circuleert een memo, die de municipale memogeschiedenis is ingegaan als "le billet de banque", waarin alle officiële gebeurtenissen en acties zijn gerapporteerd die betrekking hebben op dit Incident, en waarin staat hoe het heeft kunnen escaleren tot de proporties die het nu heeft. Bij dezen een korte omschrijving.
De overval begon zoals elke andere: gemaskerde en gewapende overvaller betreedt perceel, bedreigt aanwezig personeel (1 persoon) en clientèle (3 stuks), eist de inhoud van de kas, probeert te ontsnappen. Helaas voor hem liep toevallig net op dat moment de volledige politiemacht van het dorp voorbij: een agent genaamd Roger de Conneré. Hij posteerde zich voor de deur en liet niemand in of uit, in de wetenschap dat de enige achterdeur van het pand al jaren niet meer bruikbaar is, want van buitenaf geblokkeerd door een manshoge berg zand die daar is gestort door een achteloze buurman.
Lang verhaal kort, De Conneré weigerde in te gaan op de eisen van de overvaller en vice versa; de plaatselijke middenstand heeft het op zich genomen om de gijzelaars te voeden, want familie, en daarmee ook de overvaller; De Conneré, die toevallig schuin tegenover de bank woont, heeft zijn kantoor naar huis verplaatst; en inmiddels heeft het Incident het dorpsbeeld dermate bepaald dat niemand het meer raar lijkt te vinden. Mensen die geld willen pinnen gaan nu zonder erbij na te denken naar het volgende dorp.
Ik moet niet vergeten dit straatje te markeren als nulrichtingsverkeer in mijn auto-autosoftware.
In een zijstraat van het kerkplein, voorbij het verkeersbord "30 - rappel" (ik begin opeens op dit soort verkeersdetails te letten: beroepsdeformatie), is de straat deels afgezet. Er is namelijk een overval aan de gang in het postkantoortje schuine streep bank.
Al vier maanden.
Op het gemeentehuis circuleert een memo, die de municipale memogeschiedenis is ingegaan als "le billet de banque", waarin alle officiële gebeurtenissen en acties zijn gerapporteerd die betrekking hebben op dit Incident, en waarin staat hoe het heeft kunnen escaleren tot de proporties die het nu heeft. Bij dezen een korte omschrijving.
De overval begon zoals elke andere: gemaskerde en gewapende overvaller betreedt perceel, bedreigt aanwezig personeel (1 persoon) en clientèle (3 stuks), eist de inhoud van de kas, probeert te ontsnappen. Helaas voor hem liep toevallig net op dat moment de volledige politiemacht van het dorp voorbij: een agent genaamd Roger de Conneré. Hij posteerde zich voor de deur en liet niemand in of uit, in de wetenschap dat de enige achterdeur van het pand al jaren niet meer bruikbaar is, want van buitenaf geblokkeerd door een manshoge berg zand die daar is gestort door een achteloze buurman.
Lang verhaal kort, De Conneré weigerde in te gaan op de eisen van de overvaller en vice versa; de plaatselijke middenstand heeft het op zich genomen om de gijzelaars te voeden, want familie, en daarmee ook de overvaller; De Conneré, die toevallig schuin tegenover de bank woont, heeft zijn kantoor naar huis verplaatst; en inmiddels heeft het Incident het dorpsbeeld dermate bepaald dat niemand het meer raar lijkt te vinden. Mensen die geld willen pinnen gaan nu zonder erbij na te denken naar het volgende dorp.
Ik moet niet vergeten dit straatje te markeren als nulrichtingsverkeer in mijn auto-autosoftware.
zondag 26 oktober 2008
Pastorie
Hein is weer terug naar huis. Ik heb hem naar het TGV-station in de stad gebracht. Op het moment dat ik dit schrijf, zal hij al bijna in Lille zijn. Ik ben met de auto weer teruggereden naar het dorp. Zonder auto kom je nergens in deze contreien.
Ik zit nu te typen in het huisje waar ik voorlopig ga wonen. Het heeft maar één kamer: een woonkamer annex slaapkamer annex keuken, met een apart badkamertje. Er staan een paar stoelen, een tafel, een bed en wat kasten die het woongedeelte van het slaapgedeelte scheiden.
Een dorp kan zo klein niet zijn, of het heeft een centrum, en soms zelfs een noord, oost, zuid of west. Dit huisje staat net buiten het centrum van het dorp (zuid), aan de rand van het erf van Georges de la Vallée. De grootste rommelschuur die ik ooit heb gezien bevindt zich onder hetzelfde dak.
De la Vallée huisvest hier vaker gasten die langer dan een dag blijven. Hij noemt het "la presbytère", wat ik heb opgezocht in het woordenboek: pastorie. Dat is wel een toepasselijke naam. Als zijn huis de kerk is, is dit het bijgebouw waar de pastoor woont. Een dienstwoning, zeg maar.
Er is ongeveer twintig meter tussen de pastorie en het huis van De la Vallée. Naar Nederlandse maatstaven zou dat huis een villa genoemd kunnen worden. Hij heeft drie verdiepingen, met op elke verdieping meer oppervlakte dan sommige mensen in een heel huis hebben. Ook het erf is enorm. Achter de vijver, die je ook een klein meer zou kunnen noemen, zou hij een camping kunnen beginnen.
Dit alles, uiteraard, binnen de bebouwde kom van het dorp.
Ik zit nu te typen in het huisje waar ik voorlopig ga wonen. Het heeft maar één kamer: een woonkamer annex slaapkamer annex keuken, met een apart badkamertje. Er staan een paar stoelen, een tafel, een bed en wat kasten die het woongedeelte van het slaapgedeelte scheiden.
Een dorp kan zo klein niet zijn, of het heeft een centrum, en soms zelfs een noord, oost, zuid of west. Dit huisje staat net buiten het centrum van het dorp (zuid), aan de rand van het erf van Georges de la Vallée. De grootste rommelschuur die ik ooit heb gezien bevindt zich onder hetzelfde dak.
De la Vallée huisvest hier vaker gasten die langer dan een dag blijven. Hij noemt het "la presbytère", wat ik heb opgezocht in het woordenboek: pastorie. Dat is wel een toepasselijke naam. Als zijn huis de kerk is, is dit het bijgebouw waar de pastoor woont. Een dienstwoning, zeg maar.
Er is ongeveer twintig meter tussen de pastorie en het huis van De la Vallée. Naar Nederlandse maatstaven zou dat huis een villa genoemd kunnen worden. Hij heeft drie verdiepingen, met op elke verdieping meer oppervlakte dan sommige mensen in een heel huis hebben. Ook het erf is enorm. Achter de vijver, die je ook een klein meer zou kunnen noemen, zou hij een camping kunnen beginnen.
Dit alles, uiteraard, binnen de bebouwde kom van het dorp.
zondag 19 oktober 2008
Achteraf
Het dorpje waar ik heen ga ligt achteraf. In Nederland heb je ook achteraf, maar in Frankrijk kan het veel achteraffer.
Iedereen die in Frankrijk wel eens de tolwegen heeft verlaten, kent ze wel, die dorpjes waar de departementale weg dwars doorheen gaat. Het ene moment zoef je nog met negentig door de heuvels; het andere moment staat er een stopbord voor je neus omdat de huisjes opeens zo dicht op elkaar gepakt staan dat je niet kunt zien of er iets van rechts komt.
Dit is niet zo'n dorp.
Het dorp ligt op tien minuten rijden van het dichtstbijzijnde departementalewegdorp, en op een halfuur van de dichtstbijzijnde stad van enige betekenis. Ik heb me laten vertellen dat men dat nog dichtbij vindt ook.
Ironisch genoeg ligt het dorp wel op gehoorafstand van de tolweg, maar in beide richtingen is de eerste toegang tot die tolweg een halfuur rijden.
En hoe achteraf dit dorpje ook mag zijn: het heeft een klein buitenwijkje. Een groepje huizen buiten de bebouwde kom. Je zult er maar wonen.
Iedereen die in Frankrijk wel eens de tolwegen heeft verlaten, kent ze wel, die dorpjes waar de departementale weg dwars doorheen gaat. Het ene moment zoef je nog met negentig door de heuvels; het andere moment staat er een stopbord voor je neus omdat de huisjes opeens zo dicht op elkaar gepakt staan dat je niet kunt zien of er iets van rechts komt.
Dit is niet zo'n dorp.
Het dorp ligt op tien minuten rijden van het dichtstbijzijnde departementalewegdorp, en op een halfuur van de dichtstbijzijnde stad van enige betekenis. Ik heb me laten vertellen dat men dat nog dichtbij vindt ook.
Ironisch genoeg ligt het dorp wel op gehoorafstand van de tolweg, maar in beide richtingen is de eerste toegang tot die tolweg een halfuur rijden.
En hoe achteraf dit dorpje ook mag zijn: het heeft een klein buitenwijkje. Een groepje huizen buiten de bebouwde kom. Je zult er maar wonen.
dinsdag 14 oktober 2008
Route
Op een donkere oktoberochtend ben ik vertrokken. Hein gaat ook mee, om me te brengen. Volgens mij wil hij voor zichzelf niet toegeven dat-ie niks beters te doen heeft.
Ik heb onze route uitgeprint:
603km - ca. 5 uur 51 min.
Startpunt: Tilburg.
Ik heb onze route uitgeprint:
603km - ca. 5 uur 51 min.
Startpunt: Tilburg.
- Vertrek in westelijke richting naar Breda.
- Sla linksaf bij Breda.
U gaat België binnen. - Ga verder op R1, door de Kennedytunnel. U mag nu de proviand aanbreken.
U gaat Frankrijk binnen. - Na Rijsel, ga verder op A1, langs slakkenberg n°84.
- Stem af op 107.7 FM.
- Ga verder op A1.
Gedeeltelijke tolweg. - Neem de afslag richting Aire de Wancourt Ouest.
- Steek de snelweg over via de grote overdekte brug, bestel een kopje koffie en een pain au chocolat. Lekker!
- Wissel van chauffeur en ga verder op A1.
- Ga verder op A1.
Let op verkeerssituatie: u wordt mogelijk rechts ingehaald door een TGV. - Ga nog altijd verder op A1.
Komt er dan geen eind aan die A1? - Ga verder op A1, langs Asterix.
- Sla rechtsaf.
Let op verkeerssituatie: mogelijk druk op de weg. - Merk op dat de nummerplaten van de weggebruikers waarop u vloekt eindigen met 75, 78 of 92.
- Voeg in op A10.
Gedeeltelijke tolweg. - Zoek een veilige plek voor een sanitaire stop, het afreageren van frustraties, en een chauffeurswissel.
- Ga verder op A11 (L'océane).
Tolweg. - Doe een wedstrijdje wie het eerst de twee torens van de kathedraal van Chartres kan zien.
Let op: blijf op het verkeer letten! - Ga verder op A11.
- Neem afslag 5.
- Rijd ca. 30 min. door in westelijke richting.
Kruis hierbij herhaaldelijk de A11.
Abonneren op:
Posts (Atom)